Kósý?

Sit hér í sjokki eftir að hafa næstum kveikt í húsinu. Já, þetta hófst allt með tilraun til að hafa kósý í kringum mig. Kertaljós og rólegheit. Var með kerti úti í glugga. Hefði betur mátt sleppa því vegna þess að þegar ég fór fram í eldhús að ná eitthvað og kom tilbaka að þá var kviknað í gardínunum. Ég hef oft pælt í því hvernig ég myndi bregðast við í neyð. Hvort ég væri hetja eða heigull. Já, heigull má ég heita. Fraus eiginlega bara en náði þó að skvetta glasi af sódavatni á gardínurnar og hrópa á Espen sem kom mér til hjálpar. Það fyndna er að ca. hálftíma áður en ég kveikti næstum í húsinu hugsaði ég með mér hvort ég ætti ekki barasta að kaupa nýjar gardínur. Nú neyðist ég til þess:/

Þetta óhappasaga Kamillu fyrir árið 2006. Njótið.


Annars er ég búin að kaupa mér miða heim! Kem heim að kvöldi 12. október og fer ekki aftur út fyrr en 20. nóvember. Haldiði að það sé?!

On the road again

Halló elskurnar. Takk fyrir kommentin góðu. Þau eru mikils metin skal ég ykkur segja. Vona þó að rass og rófu dæmið hafi ekki farið fyrir brjóstið á neinum. Nei, held ekki. Þið þekkið mig og vitið hvaðan ég kem;)

Á morgun fer ég til Stokkhólms. Fékk að vita það í dag. Við erum 16 kaospilotar sem erum að fara að vinna á alþjóðlegri ráðstefnu þar í borg. Okkar hlutverk er að sýna gestum ráðstefnunnar "the hot spots" í Stokkhólmi. Við keyrum uppeftir á morgun og verðum síðan að vinna laugardag og sunnudag. Ráðstefnan er síðan haldin á mánudag og þá látum við ljós okkar skína. Einstaklega spennó. Vona þó að bílferðin uppeftir verði ekki eins og seinast (sjá færslu frá 3. desember 2005. Það var nú meira ævintýrið!

Já, eitt enn. Er búin að setja inn fullt fullt af nýjum myndum á nýju flickr síðuna mína. Tjékk it át.

Farðu í rass og rófu!

Af hverju segir enginn það lengur? Mér finnst að við ættum að endurvekja rassinn og rófuna. Það er eitthvað retró og hip og kúl við að segja einhverjum að fara í rass og rófu. Mig langar til dæmis að segja ykkur, lesendum mínum, að fara í rass og rófu fyrir að kommenta aldrei. Sigrún mín, þú þarft ekki að fara í rass og rófu. Þú ert yndi og það var líka æðislega gaman að hitta þig um helgina:* Já, en þið hin, kommentið eða farið í rass og rófu. Og hvað eru mörg rass og rófu í því?

Annars hef ég átt ansi viðburðarríka daga. Ég fór á yndislega tónleika með Antony and the Johnsons á fimmtudaginn. Hann hefur svo mikla persónutöfra og frábæra nærveru hann Antony. Svo er tónlistin hans svo yndisleg og hans svo góður söngvari að ég gleymdi stundum að anda og ríghélt í höndina á honum Peter Liljeros mínum.

Já, Peter. Samkynhneigði kærastinn minn er búinn að eignast kærasta. Árans vandræði. Ég óska honum samt hamingju. Það á hann skilið þessi elska.

Leið mín lá síðan til höfuðstaðarins á föstudaginn. Katrín mín átti 25 ára afmæli og maður lætur það ekki framhjá sér fara. Við Katrín og Jens tókum því rólega á föstudagskvöldinu. Drukkum kampavín úr risaflösku og fórum snemma í háttinn. Nema það að Katrín vaknar upp um miðja nótt og þarf svona svakalega að æla. Var síðan með hausinn ofan í fötu það sem eftir lifði nætur á meðan ég, hálfsofandi, skipaði greyinu að loka gluggum og slökkva ljós. Ég get verið svo ónærgætin svona sofandi.

Alla vega. Ælupestin varði lengi og við vorum farin að ræða það alvarlega að aflýsa partýinu. En Katrín er svoddan baráttukona að hún stjórnaði súpugerð og partýplani úr rúminu með þrjá aðstoðarmenn (mig, Jens og Sigrúnu) á fullu að skræla, skera og skúra. Partýið var síðan hin besta skemmtun en ég hlýt þann vafasama heiður að vera gesturinn sem sofnaði áfengisdauða. Eina stundina var ég hrókur alls fagnaður og reytandi af mér brandara en hina sofandi uppi í rúmi þeirra Katrínar og Jens. Ég er enn að jafna mig á þessu vegna þess að svona gerist einfaldlega ekki hjá mér. Ég er yfirleitt sú sem stendur síðast uppi, fer þá heim og meira að segja þríf mig í framan áður en ég heimsæki draumalandið. En já, einhvern tímann er alltaf fyrst.

Annars hafa skólaplönin mín breyst. Ég er sem sagt á leiðinni heim í heilan mánuð (ca. 13. okt til 15. nóv) að vinna skólaverkefni. Ég er ekki komin með kúnna enn en á í viðræðum við einstaklega spennandi fólk þannig að nú megið þið krossa fingur fyrir því... eða bara fara í rass og rófu;)

Það er farið að hausta

Núna þarf ég að sofa með lokaðan glugga, annars verður mér kalt. Og þegar ég hjólaði heim frá Diljá og Hebu í kvöld var ég með húfu. Þetta var langt og heitt sumar. Takk. Það hlaut samt að taka enda.

Núna verð ég að fara að sofa. Dauðþreytt eftir mikla sukkhelgi. Fimmtudag, föstudag og laugardag. Það er aldeilis að maður getur gert þetta með stæl og dýfu. Annars var ljósanótt í Keflavík um helgina og mikið stuð á Vallargötu 22. Verð nú að viðurkenna að ég hefði kosið Vallargötuna in a heartbeat hefði ég haft færi á því.

Í næstu viku byrja ég að hafa samband við hugsanlega kúnna fyrir processinn minn. Allir að krossa fingur fyrir London.