Hvar er þessi?

Ládeyða

Hvar er hressa Kamilla? Ég sakna hennar. Núna er hún bara megluð, vill bara hanga heima og hlusta á Jeff Buckley. Nei, annars líkar mér Ládeyðumilla svona af og til. Það er ekki alltaf hægt að vera hress. Nú megiði ekki halda að ég sé dottin í forarpytt eilífs myrkurs og væls. Nei, nei, langt því frá.

Peter, nánasti vinur minn úr bekknum, er nýfarin heim. Við fengum okkur einstaklega ferskan kvöldmat. Soðin þistilhjörtu, brokkolí, geitaost, kex, perur og gott chardonnay. Peter er yndislegur. Hann er sænskur, samkynhneigður, sætur og samsinna mér. Við erum eins og samlokur hér, gerum allt saman og erum komin langleiðina með að þróa með okkur einkahúmor sem ég tel alltaf ákveðin prófstein nýrrar vináttu. Okkar einkahúmor felst í því að tala saman á posh ensku. Í þessari veröld okkar erum við af aðalsættum. Fleiri koma við sögu en það eru Alex, garðyrkjumaðurinn minn og Tone, þernan mín. Það þarf lítið til að gleðja mig.

Ég fer í fyrsta skiptið til Stokkhólms núna á fimmtudaginn. Við ætlum að vinna síðasta hluta verkefnisins í Stokkhólmi og leggjum í'ann eldsnemma á fimmtudaginn í hvítu rúgbrauði með maríuhænum á. Núna vantar mig bara tie-dye bol, útvíðar buxur, sítt hár og eins og eitt stykki jónu til að fullkomna þetta. Hahaha. Þetta verður ansi löng ferð en vel þess virði, trúi ég. Svo gistum við hjá foreldrum Peters og nágranna þeirra. Meira um ferðina seinna.

Ég átti samtal við Kasper, einn kennarann minn, í gær. Við eigum svona samtöl á nokkurra mánaði fresti. Hlutverk þeirra er að veita nemendum persónulegan stuðning og ráðgjöf og styrkja sambandið við kennarana. Þetta er nefnilega ekkert venjulegt samband sem við eigum við kennarana okkar, þau Gry og Kasper. Þau eru eiginlega eins og skyld manni. Voða gott allt saman. Eftir þetta samtal í gær áttaði ég mig enn meira á því í hversu frábærum skóla ég er. Ég held að hvergi annars staðar finnist eitthvað þessu líkt. Ég er ofsa heppin og ánægð.

Jæja, gangið hægt um gleðinnar dyr... eða eitthvað:-/

Heil og sæl.

Klukkan er átta. Ég ligg uppi í rúmi og hausinn að springa. Hrafninn með Villa Vill hljómar í eyrum mér. Það er nóg að gera hjá Millu litlu. Kom heim frá Oslo á fimmtudagsmorgun eftir vel heppnaða en ansi busy ferð. Við vorum að gjörsamlega frá kl. 7.30-20.00, enda fór ég að sofa klukkan hálfníu í ferjunni á leiðinni heim, alveg búin á því. Nú erum við að byrja kúnnaverkefni í skólanum þar sem bekkurinn vinnur fyrir fimm mismunandi kúnna. Minn hópur er með bókaútgáfuna Bookhouse í Stokkhólmi. Við verðum s.s. að vinna fyrir Bookhouse næstu þrjá vikurnar og fáum vonandi tækifæri til að fara til Stokkhólms. Anders, einn úr hópnum, ætlar að reyna að fá lánaðan van hjá foreldrum sínum og þá förum við átta saman í roadtrip. Ég nenni ekki að útskýra verkefnið núna vegna áðurnefnds hausverkjar. Held ég láti þetta bara gott heita. ZZZzzzz...

Hallo. Er i Oslo med skolanum og buin ad vera sidan a sunnudag. Voda gaman. Ætla reyndar ekkert ad skrifa nuna annad en ad segja ykkur fra thvi ad eg kom med ferju hingad. Thad var ekki gaman! Sa ferdamati er sko ekki minn still skal eg ykkur segja. Jæja, er ad fara ad hitta alla krakkana i Team 1 her i Oslo en thad var verid ad starta nyjum Kaospilot skola her. Thangad til næst...

Njóttu þess og nýttu það!

Ástkær vinur minn og bekkjarfélagi hringdi í mig áðan gráti næst. Hann hafði farið í H&M, mátað húfu og áttað sig á því að hann er að missa hárið. Ég reyndi að beita áfallahjálp í símann með litlum árangri. Já, það er ansi hart að eldast. Ég bað hann um að fara beinustu leið heim til mín. Þegar hann kom inn var það fyrsta sem hann sagði: "Þetta eru fyrstu merki þess að ég sé að deyja." Ekki veit ég hvort hann hafi verið að meina líkamlegan, andlegan eða þá jafnvel félagslegan dauða. Og spurði hann ekki að því. Ég reyndi að hugga hann en hvað á maður að segja í svona tilfelli. Þetta vex aftur áður en þú giftir þig... ekki alveg við hæfi. Það sem ég gat sagt honum var að nýta það sem hann hefur. Ekki búa til vandamál og bíða eftir að þau verði (í hans tilfelli er þetta þó ansi raunverulegt vandamál en verður maður ekki alltaf að líta á björtu hliðarnar?). Hann hugðist raka af sér allt hárið en ég drap þá hugdettu í fæðingu (ógeðslegt orðalag, ég veit!) vegna þess að ég held barasta að skölótti stílinn fari þessari elsku ekki. Alla vega fékk þetta mig til að hugsa. Nýttu það sem þú átt á meðan þú hefur það. Þess vegna er ég svaka pæja núna í háhæluðum skóm á leið á kaffihús að hitta Erlu mína. Já, héðan í frá ætla ég að nýta mér og njóta þess sem ég hef og á, hvort sem það er flík, skófatnaður, sætur rass (já, mér finnst það!) eða hnyttnin mín sem ég sýni svo allt of sjaldan;-) Svo ætla ég líka að nýta vini mína og fjölskyldu. Njóta þeirra í botn. Jæja, elskurnar, ástarkveðju sendi ég ykkur frá litla bænum í litlu Danmörku.

Svo koma hérna nokkrar myndir handa honum Gulla mínum.


Þarna sit á magnaðasta rugguhesti sem ég hafði nokkurn tímann séð. Verst að þið sjáið hann ekki.

Litli bróðir minn; mesta krútt í heimi. Þetta kallar maður sko að brosa allan hringinn.

Með 80's hárgreiðsluna á hreinu. Ég var víst martraðabarn fyrir þessa myndatöku. Neitaði að fara í sparifötin og það endaði með að ég fór í bleikar joggingbuxur, bol í stíl, silfrað belti um mittið og skítuga en samt bleika strigaskó. Haha. Það mun aldrei neinn segja mér í hverju ég eiga að vera.

Systkinin á góðri stundu.

Júlli frændi í heimsókn. Að okkar mati var hann the greatest thing since sliced bread!

Betra en að vinna...

Það er rólegt kvöld í Árósum eða réttara sagt rólegt kvöld hjá Kamillu í Árósum. Allir hinir eru að fagna komu jólabjórsins. Við Peter og Tone ákváðum hins vegar að taka okkur langþráða djammpásu, alla vega þar til á morgun... Við eyddum þess vegna kvöldinu fyrir framan imbann og horfðum á myndina Mr. Jones með Richard Gere og Lenu Olin. Gere leikur mann með geðhvarfasýki og Olin geðlækninn hans. Einstaklega léleg mynd og illa leikin. Samt horfðum við á hana alla. Það var bara svo gott að þurfa ekki að hugsa. Þegar myndin var búin skiptum við um stöð og áttuðum okkur á því að á sama tíma og við horfðum á hina grútlélegu Mr. Jones var Moulin Rouge á TV2. Æ, æ, æ! Við náðum þó síðast hálftímanum og nokkur sölt tár (en ekki hvað?) féllu.

Síðustu tveir dagar í skólanum hafa verið langir. En góðir. Við fengum til okkar ansi spennandi fólk í heimsókn þ.á.m. hinn virta Johan Galtung. Fyrir þá sem ekki vita er Galtung norskur prófessor og frumkvöðull í rannsóknum á friði og átökum. Hann er heiðursprófessor út um allar trissur og hefur verið sáttasemjari í deilum um allan heim, t.d. Sri Lanka, Afganistan og Ekvador. Hann stofnaði Transcend samtökin sem vinna m.a. að friðsamlegum lausnum á deilum. Maðurinn er 75 ára gamall og enn að. Það er svo gaman og hvetjandi að hlusta á svona reynslubolta og hugsjónafólk tala. Maður fyllist af eldmóð alveg hreint:) Hann talaði við okkur um aðferðir sínar við sáttasamninga. Hann segir að þetta snúist ekki um að einn aðilinn vinni (eins og virðist alltaf vera takmarkið í öllum deilum) og einblínir á aðferðir til að báðir deiluaðilar gangi sáttir frá samningaborði. Ef einn vinnur er alltaf annar sem tapar - og þá er hætta á hefnd. Það er nefnilega hægt að finna upp á einhverju sem er betra en að vinna. Hvað það svo er fer eftir aðstæðum. Magnaður einstaklingur!

En nú er ég þreytt og ætla að fara að sofa, færa sófa. Ég bætti inn nokkrum tenglum hjá elsku frænkum mínum þeim Maríu Júlíu, Guðlaugu og Júlíu en svo er það líka Erla mín Árósamey og fyrrum bekkjarsystir í hagnýtri fjölmiðlun. Við erum búnar að búa í sömu borg í tvo mánuði en höfum ekki enn hist. Sveiattan!

Þar sem barnamyndin af mér sló svona aldeilis í gegn ætla ég bara að láta ykkur hafa meira. Ingi Þór var nefnilega svo elskulegur að skanna inn fyrir mig fullt af gömlum fjölskyldumyndum fyrir fyrirlestur í skólanum. Kamilla sem barn, gjörið svo vel:)



Þarna er ég á jólunum. Veit ekkert hvaða jól. Er hræðileg með svona ártöl nema þegar kemur að fötunum mínum. Þá veit ég sko alveg hvar og hvenær þau voru keypt.

Sjáiði hvað ég á sæta foreldra? Vá, hljómar eins og cheesy Séð og Heyrt fyrirsögn!

Þessi dúkkukjóll passaði svo fullkomlega á hausinn á Inga Þór og ég skemmti mér svo vel við að gera þetta aftur og aftur og aftur.

Ein gömul og góð fjölskyldmynd. Takið eftir fötunum okkar Inga Þórs í stíl. Mamma klára saumaði. Þarna er ég líka handleggsbrotin eftir ansi hættulegan leiðangur upp á fataskápinn í herberginu mínu...

Þetta er einhvern tímann á gamlárskvöld. Ég var svo þreytt en reyndi að þrauka því að maður á jú að vaka lengi á gamlárskvöld. Mjög festive stúlka með hatt...

Ég er ekki lengur veik.

Það er gaman.

Mamma, ég elska þig.