Hver er að stríða mér?

Eva Lára, gömul vinkona mín, er í Kaupmannahöfn og við hittumst í kaffi eftir vinnu. Um sjöleytið hringir síminn minn. Óþekkt danskt númer. Ég svara og á hinum enda línunnar er Indverji. Indverjinn, sem n.b. talar ensku með sterkum hreim (maður getur ekki annað en hlegið að því), segist hafa fundið númerið mitt á skype-inu. What? Ég hélt auðvitað ekkert annað en að það væri einhver af fyndnu vinum mínum að stríða mér og byrja þess vegna að tala íslensku og spurði hlæjandi hver þetta væri. En hann skildi ekkert. Við sátum úti og ég fór að líta í kringum mig eins og brjálæðingur og bjóst við að sjá einhvern með gsm síma(veit ekki alveg hvern þó) en sá engan. Málið var líka að hann fór alltaf að hlæja þegar ég hló þannig að ég hélt pottþétt að þetta væri djók. Nema að mér fannst þetta vera orðið pínu langt djók og segi að ég hafi bara engan tíma til að tala við hann. Hann spyr hvort hann megi hringja á eftir. Nei. Á morgun? Nei! Það endaði með því að ég sagði honum einfaldlega að ég ætti yfirdrifið nóg af vinum (elska ykkur öll saman!) og þyrfti hreinlega ekki fleiri. Og hananú!

Tveimur mínútum seinna fæ ég sms.

Hai its me again. i am indian 25 live near frb st. We can talk n then if u dont like me may leave eachother else continue. I am not bad boy. Plz try understand me. Ok take care n reply me yes...Sridhar.

Eruð þið ekki að grínast? Ok, nú er ég með samviskubit. Það er erfitt að vera útlendingur... Kannski að ég hringi bara í hann, giftist honum svo og flytji til Indlands og fari að leika í Bollywood myndum. Hvernig líst ykkur á það?

Það var kærkomin tilbreyting að fá smá rigningu í Kaupmannahöfn. Ég er nefnilega svona 17 stiga stelpa, þegar viðkemur hita alla vega. Og þegar það er of mikill raki þá stíg ég rigningardans. Rigningin hér hefur líka verið þannig að það kemur hellidemba í 5 mínútur og svo styttir upp. Þá er gott að sitja inni í Wasteland og fylgjast með fólkinu fyrir utan rjúka af stað í leit af skjóli frá dembunni. Og ekki skemmir að vera með góða bók í hönd. Ég er að lesa svo yndislega frábæra bók núna. Hún heitir The Rotter's Club og er eftir Jonathan Coe. Yndisleg uppvaxtarsaga um vinahóp í Birmingham á 8. áratugnum. Hún er svo vel skrifuð og drepfyndin í þokkabót. Stend mig svo oft að því að hlæja upphátt. Það er svo gott að hlæja. Marta, lestu þessa bók. Þú átt eftir að elska hana!!

Það styttist óðum í að ég flytji til Árósa og hefji nám við Kaospiloterne. Þetta er rosalega spennandi. Fékk samt smá panic attack um daginn. Vissi ekkert hvað ég ætti að gera við líf mitt. Mér var n.b. rosalega heitt þegar kastið kom og vildi heitast af öllu (pun intended!) eiga íslenskt sumar. Í roki og skítakulda. En ég jafnaði mig fljótt á þessu og er nú stútfull tilhlökkunar.

Það kom svo krúttleg stelpa í búðina í dag. Hún var með fangið fullt af upprúlluðum málverkum og spurði hvort hún mætti sýna mér. Ég sagðist ekki hafa áhuga á að kaupa en vildi gjarnan sjá þau. Hún sagði mér frá því að hún væri að læra myndlist við skóla í Kraká en kæmi frá Tjétseníu (ég mun aldrei muna hvernig á að skrifa þetta orð!) og að krakkarnir í bekknum hefðu ákveðið að fara í ferðalag til að sýna Evrópubúum listina sína. Þetta var allt voða fallegt og það var gaman að spjalla við hana. Hún sagðist vera voða ánægð að vera Kaupmannahöfn vegna þess að allir brostu svo mikið. Hvernig er þetta eiginlega þarna í Austur-Evrópu?! Er fólk bara alltaf með skeifu? Ég hef nú bara komið til Eistlands og man hreinlega ekki hvort fólk hafi mikið verið að smæla framan í heiminn eða mig öllu heldur. Annars er ég óttalega léleg í að taka eftir svona hlutum. Ætli ég sé ekki bara eins og elsku litli bróðir minn. Smá dæmisaga:
IÞ: Já, ég hitti einhverja stelpu sem þekkir þig.
K: Já, er það? Hver var það?
IÞ: Æ, ég man það ekki.
K: Ok, hvernig leit hún út?
IÞ: Uuuu, hún var með brúnt hár... held ég.

Hahaha. Systkinin kannski bara frekar utan við sig þó ég hafi nú aldrei litið á sjálfa mig sem manneskju sem er utan við sig. Kannski er ég bara kölkuð. Enda á gamalsaldri.

Ég fór í mat til Sigrúnar Daggar í gærkvöldi. Ekki aðeins fékk ég að njóta hennar félagsskapar heldur er Hanna María í Kaupmannahöfn þannig að þetta var ansi ljúft. Vantaði bara Mörtu litlu. Við átum yfir okkur og sátum og kjöftuðum um heima og geima. Takk, elskurnar!

Verið nú duglegri að kommenta og munið að þetta er bara one-way information flow (oh, ég er svo ensk...) og ég veit ekkert hvað þið eruð að bauka. Gerum þetta gagnvirkara!!!

Halló krakkar!

Búin að jafna mig. Og hef því ákveðið að blibba aðeins. Tvöfaldur skammtur í dag. Þið heppin;-)

Ég lenti í frekar skrýtnu um helgina. Hef alla vega aldrei lent í því áður... Ég hitti kynskipting. Já. Þú ert ekki að lesa vitlaust. Kamilla litla hitti kynskipting. Við Ulla fórum í eitthvað partý með rússnesku þema í Turbinehallen. Þar var eitthvað tónlistarfólk með gig. Fínt stöff. Alla vega. Þar var ljósmyndari. Afar feit kona. Og þar sem ég er náttblind og nærsýn virtist þetta bara ósköp eðlilegt. Feit kona að taka myndir. Hef alveg séð svoleiðis áður. Við Ulla stóðum og spjölluðum saman og allt í einu kemur konan og knúsar okkur. Ég knúsaði hana auðvitað á móti og hélt að þetta væri kunningi Ullu. Þegar konan, eins og ég kýs að kalla hana á þessum tímapunkti sögunnar, var farin spurði ég Ullu hver þetta hefði verið. Hún kom af fjöllum og sagðist aldrei hafa hitt hana áður. Jahá. Þá litum við á hvor aðra og sögðum nánast í sömu andrá, var þetta maður eða kona. Við komust að þeirri niðurstöðu að þetta hefði líklega verið mjög karlmannleg kona. Og fórum að dansa. Skömmu síðar og eftir þónokkuð marga bjóra rákumst við aftur á vinkonu okkar. Ég var ekki alveg með athyglina í lagi þar sem ég var orðin frekar drukkin og var að senda skilaboð til frönskukennarans míns þannig að ég man alls ekki hvernig það orkaðist að við fórum aftur að tala við hana. Ég lauk við skilaboðin og þá átti vinan alla mína athygli. Í návígi við hana sá ég það loks. Þetta var karlmaður. Með brjóst. Og maskara. Og varalit. Og í pilsi. Og ekki nóg með það að þá var vinkonan svona rosalega hrifin af mér. Knúsaði mig og kjassaði og tók af mér ófáar myndir. Du er saa söd!!! Ég fékk m.a.s. nafnspjaldið hennar. Og það er stórkostlegasta nafnspjald sem ég hef séð. Mynd af henni, stórkostlega frábær mynd (næstum svona hárblásara effect...), starfsheiti (ekki nóg með það að hún sé ljósmyndari heldur einnig verkfræðingur) og svo nafn og númer. Nafnið er líka stórkostlegt, þrjú algjör stelpunöfn og tvö eftirnöfn. Ímyndið ykkur samt að vera kona föst í líkama karls og loks taka af skarið og breyta sér. Ég myndi flippa yfir um. Kamilla Viktoría Sumarfugl Ingibergsdóttir Alabast. Flott, ha? Alla vega. Þetta var indæl kona. Skemmtilegt.

Oh, ég er að horfa á Gilmore Girls núna. Ó mæ god (sorry Gugga), will somebody put me out of my misery? Þar á undan horfði ég á heimildarmynd um slúbberta. Og þá meina ég enga venjulega slúbberta heldur fólk sem hreinlega býr í eigin skít. Kúkar á gólfin og borðar upp úr ruslinu og þess háttar. Ég ældi næstum. Ein konan var m.a.s. með dauðan hest inni í húsinu sínu. Sem betur fer finnur maður ekki lyktina. Oj.

Ef þið viljið síðan lesa eitthvað spennandi, annað en mig röflandi fulla eða lýsandi atburðum liðinna helga, þá bendi ég ykkur á hana elsku Þórhildi. Hún og Melkorka eru í Asíureisu og eru nú í Dubai. Holy moly. Í Dubai er víst millljón fermetra verslunarmiðstöð. Ó mæ, ég þangað!

Mér er svo heitt að ég get ekki hugsað. Þar hafiði það!

Annars fékk ég sendingu í dag. Sex and the city, kokteilsósa, hamborgarasósa, vítamín og nammi. Góð blanda. Ingvi og Dæja, vinir mömmu og pabba, voru svo góð að dröslast með þetta fyrir mig frá Íslandi. Vandinn er bara sá að eftir að hafa hitt þau sakna elsku mömmu og pabba svo mikið. En svona er þetta víst.

Jæja, ég ætla að kæla mig. Somehow...

Ég er að spá í að starta nýju þema hér á blogginu. Alltaf að blibba þegar ég er í því... því þetta er annað skiptið í röð. Annars er ekki erfitt fyrir mig að komast á þetta stig. Allt sem ég þarf eru tveir bjórar, hvorki meira né minna. Nú er ég nýkomin úr Örsted Parken með Fergus. Það er nebbla föstudagur, eins og þið flest vitið, og við farin í helgarfrí. Fergus er m.a.s. farinn í tveggja vikna frí og Clint er í Kanada þannig að Milla litla er bossinn í Wasteland. I'm the boss of me!!!

Kannski er þetta ekki alveg nógu gott þema þar sem ég virðist ekki hafa neitt til að skrifa um í þessu ástandi. Hvorki um hryðjuverkin í London né hitabylgjuna í Kaupmannahöfn...

Alla vega, þið eigið alla mína ást og meira til.

Þangað til næst. Milla kveður þar sem hún situr í eldhúsinu sínu, ein á föstudagskvöldi. Og fílar það vel!!

Me is drunky wunky nowsy wowsy! Jebb, klukkan er 5, hvorki meira né minna. Var að enda við að hnerra á tölvuna mína. Ekki smart! Get ekki farið að sofa vegna þess að ég þarf að hlusta á svo mörg lög. Lendi oft í þessu. Fæjandans vesen besen lesen. Jæja, þetta var Kamilla um miðja nótt. Gaman, ekki satt?

Hey, já. Fékk mofo brainfreeze 17 þúsund sinnum út af fæjandans frosinni margarítu. Ekki gott. Alls ekki.

Me is out. mucho mucho musico. Si si.

ciao!