2005... varaðu þig!

Síðasta færslan á þessu ári. Þetta var gott ár. Ég er búin að vinna í frábæru og gefandi starfi, kaupa mér íbúð og vera með yndislegu vinum mínum og fjölskyldu. Ekkert nema gott. Næsta ár verður öðruvísi en örugglega frábært!

Nú sit ég á Séstvallagötunni og stel músík á alnetinu. Var að enda við að stela Jezebel með Iron and Wine og man, oh, man hvað þetta er yndislegt lag. Ætla sko að tékka betur á þessu. Pabbi gefur þessu bestu meðmæli.

Jæja, ætla að fara að knúsa Inga Karem.

Gleðilegt ár, elskurnar!!!!

21. desember... sæjitt

Hæ. Stutt til jóla. Er enn að vinna en verð í fríi frá 23. desember til 3. janúar, ú je! Ætla að nýta fríið í að vinna upp glataðan tíma með dvd safni föður míns og heilögu harman kardon heimabíói hans. Svo ætla ég auðvitað að rækta fjölskyldu- og vinaböndin, borða góðan mat, drekka jólaöl, opna pakka og fagna fæðingu frelsarans...

Komst að því að Jamie Cullum er nánast dvergvaxinn:-/ Vona að hann hafi ekki lesið blibbið mitt um að ég vilji giftast honum, held þó að hann lesi ekki íslensku. Þar skall hurð nærri hælum.

Síðbúna innflutningspartýið var æði. Sjá myndir hér.

Jæja, ekki blibbstuð í dag. Ást og friður.

Getrauninni má samt ekki gleyma. Hvaða lag? Hvaða flytjandi?

I am lonely but you can free me
All in the way that you smile

Við erum ekki ómissandi

Já, sökkar en er samt satt. En það er líka huggun í þessu vegna þess að þetta gerir manni kleift að slappa aðeins af með góðri samvisku, vitandi það að hjólin halda áfram að rúlla. Stundum finnst mér nefnilega eins og ég beri ábyrgð á öllum og öllu í kringum mig. Ég tók sérstaklega eftir þessu þegar ég flutti aftur heim frá Danmörku. Þá hafði tíminn ekki stoppað á meðan ég var úti heldur héldu allir áfram að lifa þrátt fyrir fjarveru mína og tókst bara vel til. Tók mig nokkurn tíma að koma mér aftur inn í vanaganginn og fannst ég stundum bara ekki passa inn, mér til mikils ama og sorgar.

Ég datt á hausinn í gær. Hjólaði út í Melabúð í tvöfaldri þynnkunni og á leiðinni heim hjólaði ég yfir hálkublett og litla þriggja gíra hjólið mitt með mjónu dekkjunum meikaði það ekki. Ég datt af hjólinu í stóran poll og matvörur lágu eins og hráviður í kringum mig. Í kjölfarið bólgnaði ég mjög svo á vinstri ökkla og fékk risastóran marblett á rassinn. Ekki bætir úr skák að ég er með þvílíkar slamm harðsperrur eftir megasukkhelgi þannig að nú er ég eins og robo cop sem haltrar. Einstaklega sjarmerandi.

Marianne flutti út á sunnudagsmorgun þannig að þegar ég kom heim af djamminu var hún að bíða eftir leigubíl. Eftir að hún var farinn lagðist ég upp í sófa og hlustaði á tónlist fyrir svefninn, eitthvað sem ég hef ekki getað gert í langan tíma. Oh, það var svo indælt. Hlustaði á Twentysomething með Jamie Cullum. Hann tekur Lover, you should have come over hans Jeff Buckley heitins alveg svakalega vel. Svo er hann líka sjúklega sætur þannig að ég ætla barasta að giftast honum og eignast falleg brúneygð börn með jassinn í blóðinu.

Getraunin. Eitt af mínum uppáhalds lögum. Gullfallegt, I tell you. Hvaða lag? Hvaða flytjandi?

Gifts for boot heels to crush, promises deceived
I had to send it away to bring us back again.

Tunglið er ostur...

Og í mínu tilfelli er ég að breytast í ost líka. Hef borðað ost í næstum öll mál síðan á föstudaginn. Og drukkið jólaöl þess á milli. Sem betur fer er þessi dýrindis drykkjarblanda kennd við jólin og ég vanaföst manneskja annars væri ég líklega fjórföld vegna þess að I sure do like my Christmas Ale...

Og viti menn, ég fór á djammið um helgina. Gullfoss og Geysir á Kaffibarnum urðu fyrir valinu og ég dansaði fram í rauðan dauðann eða svona næstum því. Strengirnir sem fylgdu tilburðum mínum á dansgólfinu eiga sér enn búsetu í háls og baki. Vei!

Ég hef ákveðið að halda síðbúið innflutningspartý þann 18. desember. Þrátt fyrir þá augljósu staðreynd að liðin eru þrjú ár frá því ég flutti inn í íbúðina skýli ég mér á bak við það að sex ár liðu frá því ma og pa fluttu á Vallargötu 22 þangað til þau héldu innflutningspartý. Og það partý, skal ég ykkur segja, mun seint líða úr manna minnum!!! Í mínu partýi hef ég ákveðið að hafa þema (endilega komið með hugmyndir í kommentínó, er ekki enn búin að ákveða það enn) og auk þess mun hver gestur hafa hlutverki að gegna í partýinu. Úúúúúúúú, spennó, ekki satt?

Teljarinn nálgast óðfluga 30.000. Sá eða sú heppna sem heimsækir þessa fráhábæru síðu og er nr. 30.000 fær að verðlaunum handskrifað jólakort frá mér!! Eina jólakortið sem ég mun senda í ár, ekkert slor!! Þú getur vitjað kortsins í kommentínó en ég bendi á að teljarinn er staðsettur hægra megin á síðunni, frekar neðarlega.

Fastir liðir eins og venjulega. Getraunin. Hver flytur og hvert er nafn lagsins?

She said it grieves me so to see you in such pain
I wish there was something I could do to make you smile again

Innri agi er enn týndur

Já, þetta er töff sjitt, verð ég að segja.

Fór á sýningu Stúdentaleikhússins Þú veist hvernig þetta er í gærkvöldi. Frábær sýning þar á ferð. Hárbeitt ádeila á þetta skrítna íslenska þjóðfélag sem við búum þar sem Íslendingar (kvót úr sýningunni) eru heimsmeistarar í að láta taka sig vaselínlaust í rassgatið. Svona var sýningin; mjög frökk og allt látið flakka. Það versta er að þeir sem hefðu hollt og gott af því að sjá stykkið eiga líklegast aldrei eftir að gera það.

Ég var bílandi í gær þegar haglélið dundi á (sem var asskoti oft!). Það var gott, mjög gott. Er samt ekki viss um hversu gott það er að upplifa lúxusinn sem fylgir bílaeign, þó það sé ekki nema í eina kvöldstund. Það besta við bíla finnst mér nú vera græjurnar. Það að geta blastað eitthvað flott og keyrt út í buskann er ljúft. Fær mig meira að segja til að keyra hægar vegna þess að ég vil vera lengur á leiðinni til að geta notið tónlistarinnar. Í gær var Elliott Smith heitinn á ultra blasti í kagganum þeirra Hilmu og Jóns Björns (Takk fyrir lánið elskurnar!!) á meðan þau átu jólakrásir í Viðey.

Það er komin helgi. Nenni því ekki. Vil fá mánudag sem fyrst.

Getraunin. Hvaða lag? Hvaða flytjandi?

I'll stay on the bus
Forget about us